MEDITATIE gehouden door Ds, J.M.J. Kieviet, gehouden op het symposium voor Media-educatie d.d. vrijdag 6 februari 2004 in Putten

Naar aanleiding van Exodus 10 vers 3, 4, 7 – 11.

In zijn meditatie merkte dominee Kieviet onder meer het volgende op.
Een verschil tussen de Christen- en de Christinnereis van John Bunyan is dat Christen zijn weg alleen gaat en dat Christinne haar kinderen bij zich heeft. Zij ziet enerzijds het gevaar voor haar kinderen, en anderzijds heeft zij ook hoop voor haar kinderen. De kinderen, die eerder nog spotten, voelen nu: het is gemeend, en zij gaan mee. In het gelezen Schriftgedeelte over de uittocht uit Egypte gaat het over de vraag: “Gaan de kinderen mee of gaan ze niet mee?” Farao wil scheiding binnen de gezinnen aanbrengen, en binnen het volk. Het is weinig minder dan de totale machtsuitoefening over de kinderen. De Farao’s van onze tijd, de deejay’s (discyockeys), toveren met hun muziek de jeugd een schijnwereld voor, en willen daarmee ook scheiding binnen de gezinnen aanbrengen.

Het antwoord van Mozes is: “We zullen gaan met elkaar.” Onze kinderen kunnen en mogen niet zonder de Heere. God heeft recht op hen. “Ze zijn van Mij” zegt de Heere.  Als opvoeders moeten we daar zijn, waar het gevaar dreigt. Daarom zullen we internet niet moeten schuwen, maar juist daar paraat zijn, ter wille van onze kinderen, ook al lopen we het risico, evenals Mozes, vandaar te worden weggejaagd.
Uiteindelijk bevat deze geschiedenis een woord van aansporing en een woord van bemoediging. De Heere spoort ons aan als Mozes pal te staan en zowel wachter als herder te zijn. Uiteindelijk zal het niet gaan zoals Farao wil, maar zoals de Heere wil. De Heere heeft ervoor gezorgd dat Farao de kinderen niet kon vasthouden. Hij regeert. Laat ons dat tot bemoediging zijn.